Laburo España: 250.000 ofertas de empleo

4ª Carta

Archivado en General • Fecha: 01-12-2005 18:22:55


Powered by Castpost



Cuanto tiempo ha pasado, si miro 14 años atrás, de lo poco que recuerdo, me encantaba estar contigo, no hacía otra cosa que desear acabar el colegio para que tu vinieras a buscarme, y siempre me traías chocolatinas, no puedo llegar a recordar más, con la corta edad que yo tenía, mucho he recordado con eso. Tampoco me acordaría de ti físicamente, si no fuera por la fotografía que tengo situada en una de las estanterías de mi habitación, junto a la de ella, mirándoos…

Que triste no poder recordar nada de ti… Me acuerdo del día que ocurrió el hecho por el que ya no te pude ver nunca más, yo estaba en el colegio, y unas chiquillas que iban a mi clase, empezaron a decirme que te habían visto en las noticias, como puedes imaginar no me lo creí, pero desgraciadamente era cierto, al llegar a casa, supongo, porque no lo recuerdo, ella me contaría lo que había sucedido, y si no, en algún momento me lo tuvo que decir, no se si lloré, o si no sabía que me estaban diciendo, o mejor dicho si no quería creer nada de lo que me decían…

Lo que se es lo que lloré cuando tuve uso de razón, porque no estabas, porque ponían algún video en el colegio de cuando éramos pequeños y mi mente iba a pensar en que cuando grabaron ese video, tu todavía estabas aquí, y al llegar a casa iba a contárselo a ella y lloraba, ella me consolaba, pero yo quería que tu estuvieras con nosotras, y eso nunca iba a suceder…

Cuando somos pequeños o hasta cierto punto adolescentes, no entendemos las cosas y nos creemos que lo que hacen es para complicarnos la vida, pero cuando creces es cuando te das cuenta y cuando lo entiendes todo y que te lo decían por tu bien o porque realmente no tenías edad para realizar ciertas cosas todavía…

Cuando pierdes a las dos personas principales en tu vida, te preguntas: qué hago yo aquí? Cuál es mi misión ahora? Si no tengo a nadie aquí porque debo seguir en esta vida? En fin… preguntas sin respuestas, que te repites miles de veces pero que nunca les encuentras sus respectivas respuestas…

Piensas a cada momento de tu vida como sería si el y ella estuvieran aquí ahora? Seguro que sería muchísimo mejor que estando sin ellos, y es que la vida es así de injusta de por si, no?

Y porque, porque tiene que ser tan injusta a veces? Si las cosas pasan por algo, porque pasó? Para que yo sufra? Porque no le veo otra respuesta coherente, no tiene sentido, y al tal Dios que la gente dice que el es quien te ayuda y que debes creer en el, entonces suponiendo que te ayuda, también es él quien hace las injusticias de la vida, y si lo que quería en el mundo era paz y que la gente fuera feliz, que está haciendo? Se le han cruzado los cables? Se me han cruzado a mi por pensar así? Se que vosotros, al menos ella, no le gustaría leer este comentario, pero se que a la vez me entendería porque ella en algún momento de su vida también pensó algo referido a este tema, creo yo, y como pasó por una parte lo que yo he pasado por las dos, creo que me sobrentendería…

¿Qué debo hacer cuando necesite de vosotros? Muchas veces os necesito, muchas veces he deseado irme al otro mundo para volver a estar a vuestro lado, pero no me sirve de nada haberlo deseado con todas mis fuerzas, porque no tengo suficiente valor para provocar eso, es una cosa que siempre me ha faltado en todos los aspectos, valor…

Me desespero cada vez que os recuerdo, se me humedecen los ojos, mil recuerdos pasan por mi mente, con vuestro recuerdo presente, y cien veces maldigo esta vida por las injusticias que me ha hecho, tanto a mi como a otras personas que también les ha ocurrido…

Nadie se lo merece, es una pena y un dolor inmenso… que ni a la persona más malvada de la tierra se lo desearía…

Necesito saber de vosotros, lloro cada vez que veo vuestras fotografías, cada vez que os recuerdo, cada vez que os necesito y no os tengo, me hundo en un mar de lágrimas y vosotros seguís sin darme alguna noticia por vuestra parte, aunque no se que hago esperando noticias vuestras, si nunca jamás volveré a saber ni donde, ni como estáis, ilusa de mi! Puedo esperar sentada y moriré sin haber recibido alguna noticia…


¿Por qué la vida es injusta?



[MaRGuiTa]

Escrito por MaRGuiTa
(19) Comentarios • (0) ReferenciasPermalink


Referencias (URL para referencias)


Comentarios

  1. Eres genial...un beso

    qts — 03-12-2005 00:25:11

  2. Haz sentido como muchas veces las cosas que lees te dejan un nudo en la garganta, lei tu carta y me senti identificada , quize usmear en tus archivos y encontre algo que iba dirijido a mama, y sabes :) llore como no tienes idea ... Yo he escrito muchas asi y siempre termino rompiendolas , me encantaria charlar contigo

    Dulcinea — 04-12-2005 08:33:51

  3. ¿Por qué es injusta la vida? Si...yo también me lo he preguntado millones de veces en miles de ocasiones. No he llegado a ninguna conclusión lógica.
    Hay días en que la vida me parece arrogante y me mira como si yo no fuera suficiente. Días en los que pienso que hay dos clases de billetes. Unos, son billetes de primera clase que sólo algunos disfrutan mientras los demás solo se conforman con los de carácter inferior. Hay días que me niego a dar fe de ello, me resisto a aceptar esa irresoluta afirmación de que la vida es injusta, porque se opone a mi esperanza, porque me juzgo amargada o resentida. Hay días sombríos en los que pienso, que Dios y la vida, no van por el mismo camino. Será por eso que le llaman el valle de lágrimas. Las redentoras, las dolidas, que navegan las punzantes aristas de los cristales rotos en el alma, para que se diluyan en agua salada, en vez de desangrarla. Hay días en que el único rescate es rendirme al recuerdo de que cada segundo es elección, entre las opciones del mundo y las del Amor. Aunque la vida sea injusta, y aparentemente favorezca al falso y perjudique al noble, será que actuamos como con las estrellas; nos quedamos con las que divisamos en primera fila grandes y deslumbrantes, y nos olvidamos de las otras, las más chiquitas y lejanas. Por eso, aunque el sol que sale cada día, sea indiferente a nuestra privada aventura, adoro la hora en que otra luz suplanta a cada una de mis sombras, validando lo ingenuo de la esperanza, rascando la porquería que se incrustó en la piel de la utopía.
    Un besazo muy grande Marga! Aunque te conozco de hace poco, me pareces una chica extraordinaria1 MUAK!

    Delia — 04-12-2005 23:19:03

  4. Que carta llena de tantas emociones...he tenido muchos lios ultimamente, me conecto a estas horas por ejemplo...o a veces más tarde...todo va dentro de lo que cabe bien y espero que tu también lo estes...a ver si coincidimos....y hablamos.

    Un abrazo muy fuerte niña Marguita!!!
    se te quiere bien
    :)

    Azul — 05-12-2005 05:36:41

  5. Anoche me pasé horas escuchando esta canción, me encanta...

    NOnameGIRL — 05-12-2005 11:31:18

  6. cuantas veces nos hemos sentido asi... pero fuerzas...
    saludos

    Cintia — 09-12-2005 18:01:57

  7. Ai! Saratoga! Hacía tanto que no escuchaba esta canción..

    No olvidaré...

    Besos!

    MeIKe — 10-12-2005 19:40:43

  8. La vida no es justa,.. ni espera a que nosotros estemos dispuestos a vivirla.. Es un tren en marcha que no espera, ni nos dice cuando debemos cogerle y apearnos..
    La vida es un regalo que debemos abrir y disfrutar el maximo

    ideas — 11-12-2005 18:58:57

  9. marguita m'ha encantat aquest text,escrius molt bé,i realment se nota que hi ha sentiments,he plorat com una desconsolada.
    Pot ser no me sent identificada amb els teus problemes pero si compartesc amb tu sa idea de que sa vida és injusta.
    Forces,i encara que de vegades costi,no perdis mai ses forces.
    besotes.

    anorual — 11-12-2005 19:16:37

  10. Hola Marga, siento las circunstancias que te ha tocado vivir pero creo que aunque aparaentemete parezca muy injusta esta vida , todo tiene un sentido aunque no podamos entenderlo. Seguro que en algun momento de tu vida todo irá mejor.
    De momento por mi experiencia puedo decirte que lo que funciona es vivir el aquí y ahora controlando los pensamientos . Ya sé que es muy difícil pero es cuestión de práctica. Tú tienes que se la que dirige tu cabeza y no debes dejar que ningún pensamiento se apodere del momento sin tu permiso. Tú mandas.
    También te puedo asegurar que la oración tiene un gran poder- Lo importante es pedir lo que sea más conveniente para nosotros y no lo que deseamos.
    Tú elegiste muchas de las circunstancias que te han tocado vivir para poder trabajar o crecer en algunos aspectos de tu alma. Piensa que esta vida es un instante comparado con la eternidad , que es lo que vamod a vivir todos.
    Tomate esta vida como un entrenamiento para no sé qué de la otra.
    Quizás no creas en nada pero tu prueba en hacer lo que te digo y despues me diras si funciona. Y otra cosa, el deporte es el mejor antidepresivo que hay y te sube el ánimo.
    Ojalá encuentres pronto el auntentico amor incondicional de alguien que te merezca y que te llene de alegría.
    Perdona, confia e intenta cambiar el enfoque. Yo te mando con mucho cariño y respeto por tu valentia de seguir aquí mucha energía y mis bendiciones.
    Por cierto siempre he creído que suicidarse en de cobardes lo valiente es seguir aquí y adelante.
    De todas maneras no olvides que no estás sola , mira la gente que te ha contestado y te quiere bien.
    UN abrazo luminoso.

    xisqueta — 11-12-2005 22:23:50

  11. Darrerament escrius menys

    buscadora — 13-12-2005 14:38:40

  12. buscadora , les paraules sa macaben... la inspiració desapareix...

    MaRGuiTa — 13-12-2005 21:11:35

  13. doncs buscala

    buscadora — 14-12-2005 17:16:41

  14. aixó intent noia, aixó intent...
    :)

    MaRGuiTa — 14-12-2005 18:18:20

  15. doncs ànim!!

    buscadora — 14-12-2005 18:54:47

  16. Gracies maca!!

    MaRGuiTa — 14-12-2005 19:10:58

  17. Animo preciosa,

    Lo ke no mata hace más fuerte, a ver cuando t sako por ahi a ver mundo :*

    Ichiko — 19-12-2005 19:56:29

  18. No voy a decirte que te entiendo, xk aunk yo aya perdido mas o menos, lo k tu perdiste.. no es igual, pero para nada.
    "Siento k la vida es como un hilo, que se corta de improviso, y sin avisar.."

    Saludxs

    Antisocial — 03-02-2006 15:50:44

  19. Al leer tu comentario, imaginé q tu vida en cierto modo, estaría paralela a la mía. Nsé si decirte q en el primer caso fue mejor tu corta edad así..., o si tal vez ya adolescente, el dolor se agrandó. Nsé exactamente q decir... En cualquier caso, son etapas q marcan tu vida para siempre...
    El hablar conmigo ahora mismo, como dices, no creo q te haga bien... Recordar gratuitamente no es necesario, pequeña...
    Tienes aquí mi email, por si lo necesitas.

    Un abrazo muy grande...

    PS: Me encantó la canción.

    Nube — 04-02-2006 17:00:45


Comentar



Recordar datos




LaInformacion.com lainformacion.com - Medio Oficial de los Premios Bitacoras 2009